Πλατινένια διάκριση για τον Ζακυνθινό πιανίστα στον Παγκόσμιο Διαγωνισμό WOMCO -Διονύσης Τουρκάκης: «Χάρηκα με τη διάκριση και έκλαψα» -
«Ταπεινότητα»- «Μοναχικότητα»- «Αυθεντικότητα»
- «Στήριξη δεν υπάρχει. Έχω μόνο από την οικογένεια μου και τους φίλους μου και κάποιους συνάδελφους μου, εκτός νησιού. Όμως επειδή διδάσκω 20 χρόνια έχω στήριξη από τα παιδιά. Με μαθαίνουν και αυτά. Οπότε η μεγαλύτερη στήριξη στη ζωή μου είναι από τα νέα παιδιά»
- «Πρέπει όμως να είσαι ταπεινός, να σκύψεις το κεφάλι , ίσως να έχεις το δικαίωμα να σηκώσεις το κεφάλι την ώρα που μπαίνεις στη σκηνή και την ώρα που φεύγεις»
- «Στήριξη δεν υπάρχει. Έχω μόνο από την οικογένεια μου και τους φίλους μου και κάποιους συνάδελφους μου, εκτός νησιού. Όμως επειδή διδάσκω 20 χρόνια έχω στήριξη από τα παιδιά. Με μαθαίνουν και αυτά. Οπότε η μεγαλύτερη στήριξη στη ζωή μου είναι από τα νέα παιδιά» - «Έκανα την αίτηση και δεν περίμενα την πλατινένια διάκριση. Αυτό όμως που πέτυχα μου λέει ότι πρέπει να συνεχίσω περισσότερο και να συνεχίσω και με τα παιδιά. Προωθώ τα Ζακυνθινόπουλα εδώ και 3 χρόνια σε πανελλήνιους διαγωνισμούς και πολλά έχουν πάρει διακρίσεις, επαίνους, μετάλλια. Με έχουν συγκινήσει τα παιδιά. Τα Ζακυνθινόπουλα είναι ταλαντούχα, χαρισματικά και κάτι πρέπει να γίνει γι αυτά»
Ο Ζακυνθινός πιανίστας, Διονύσης Τουρκάκης , μιλά στην εκπομπή ΕΚΤΕΝΩΣ , με το δημοσιογράφο Δημήτρη Τετράδη
· «Στο νησί ήμουν μέχρι την Γ΄Λυκείου. Με πήρε ο μπαμπάς με πήγε στη φιλαρμονική, μετά ο αρχιμουσικός ο κ.Σταμίρης μου είπε να δώσω εξετάσεις και τότε γνώρισα τον μαγικό κόσμο του πιάνο. Μου έδωσε έμπνευση η δασκάλα μου. Μου άρεσε το πιάνο από μικρό παιδί πριν ακόμη ασχοληθώ με τη μουσική. Το έβλεπα τεράστια πρόκληση. Από εκεί και πέρα έφυγα από τη Ζάκυνθο μετα τη Γ΄Λυκείου. Η δασκάλα μου, ήταν η κ. Παπαγιάννη, την έχω χάσει πριν ένα μήνα όπου έφυγε από τη ζωή, η οποία δεν μου έμαθε μόνο την φιλοσοφία, την κουλτούρα, την ιδεολογία του πιάνου, αλλά και άλλα πράγματα πολύ πιο αυστηρά και πάντα την στηλιτεύω. Πάντα βέβαια είναι και ο παράγοντας τύχη»
· «Πρέπει να είσαι υπηρέτης. Να έχεις μια σχολή από πίσω σου κάτι που μου έδωσε η δασκάλα μου. Μετά ήρθε όλη αυτή η κουλτούρα»
· «Διάκριση… είναι όταν ανεβαίνεις στη σκηνή και δίνεις το πνεύμα σου. Το δίνουμε αφιλοκερδώς , το κοινό καταλαβαίνει. Το κοινό νιώθει, το κοινό μπορεί να αξιολογήσει. Δεν είναι τα πλήκτρα και οι ήχοι αλλά το συναίσθημα. Όλα αυτά είναι η βάση. Πρέπει να δουλέψεις όσο είσαι νέος αλλά και αργότερα»
· «Μοναχικότητα . Πρέπει να είσαι μοναχικός και να έχεις αυθεντική ζωή και συγκέντρωση . Πρέπει να ξέρεις καλά τον εαυτό σου και χρειάζονται πολλές ώρες μελέτης. Πρέπει όμως να είσαι ταπεινός, να σκύψεις το κεφάλι , ίσως να έχεις το δικαίωμα να σηκώσεις το κεφάλι την ώρα που μπαίνεις στη σκηνή και την ώρα που φεύγεις»
· «Χάρηκα με τη διάκριση και έκλαψα. Για να φτάσεις να το κάνεις αυτό, πρέπει από τη διαδρομή για κάθε στόχο που βάζεις να αφαιρείς πολλά άλλα πράγματα από τη ζωή σου. Αλλά αν φτάσεις εκεί που θέλεις υπάρχει η επιβράβευση. Να μην μένουμε όμως στην επιβράβευση, διαφορετικά δεν μπορεί να πας παρακάτω»
· «Στήριξη δεν υπάρχει. Έχω μόνο από την οικογένεια μου και τους φίλους μου και κάποιους συνάδελφους μου, εκτός νησιού. Όμως επειδή διδάσκω 20 χρόνια έχω στήριξη από τα παιδιά. Με μαθαίνουν και αυτά. Οπότε η μεγαλύτερη στήριξη στη ζωή μου είναι από τα νέα παιδιά»
· «Θα ήθελα πάρα πολύ στήριξη από την πολιτεία σε προσωπικό επίπεδο. Πιστεύω ότι θέλουν να δώσουν και ίσως θα έπρεπε να βιαστούν λίγο, γιατί είμαστε το νησί του Σολωμού του Καρρέρ και του Κάλβου»
· «Η διάκριση ήρθε μετά από παγκόσμιο διαγωνισμό. Επειδή δεν έχω πια τη δασκάλα μου, πάντα πρέπει να πάω να με δει ένα τρίτο μάτι , να μου διορθώνει κάποια πράγματα, που είναι η λεπτομέρεια της λεπτομέρειας. Δυστυχώς συχνά δεν μπορώ να ταξιδεύω και πολλές φορές κάθομαι μπροστά από μια κάμερα για να με διορθώνω. Βρήκα στο διαδίκτυο το διαγωνισμό, έκανα την αίτηση και δεν περίμενα την πλατινένια διάκριση. Αυτό όμως που πέτυχα μου λέει ότι πρέπει να συνεχίσω περισσότερο και να συνεχίσω και με τα παιδιά. Προωθώ τα ζακυνθινόπουλα εδώ και 3 χρόνια σε πανελλήνιους διαγωνισμούς και πολλά έχουν πάρει διακρίσεις, επαίνους, μετάλλια. Με έχουν συγκινήσει τα παιδιά. Τα ζακυνθινόπουλα είναι ταλαντούχα, χαρισματικά και κάτι πρέπει να γίνει γι αυτά»
· «Είμαστε υπηρέτες της τέχνης και πρέπει να ανοίγουμε τα φτερά μας και να ανοίγουμε πόρτες και για εμάς και για τα νέα παιδιά. Δεν ήθελα να ασχοληθώ με τη διδασκαλία, αλλά πιστεύω ότι θα τα πάω περίφημα με τα παιδιά μου. Είναι η εμπιστοσύνη και η γνώση. Αν κάποιο παιδί δεν μπορεί να φτάσει σε ένα επίπεδο, πρέπει να έχει γερή προσωπικότητα, γιατί η κοινωνία μας είναι άδικη»
· «Η αγάπη του κόσμου είναι κάτι το μοναδικό, είναι πολύ σημαντικό, γιατί σου δίνει δύναμη να συνεχίσεις , να δουλέψεις και να κάνεις το επόμενο σου βήμα»
Ο Διονύσης Τουρκάκης μιλά ΕΚΤΕΝΩΣ στο IonianRadio.gr και στον Δημήτρη Τετράδη -video:
